| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | - | - | - | - | - |
|
สอบและ
เบื่อสุดพลัง ! แหงแซะ . อยากทำทุกอย่างแต่ไม่มีอารมณ์ เพราะมีหนังสือเข้ามาขัด(เห๊ะ?) นี่มันถูกแล้วเหรอเนี่ย..   ช่วงนี้ติดลูกอมคาราเมลจริงๆ   เสพ เอร๊ย กินทีวันละเกิน 20 เม็ดได้มั้ง   ทำให้นึกถึงยาเสพติดขึ้นมา แต่คาราเมลไม่ใช่ยาเสพติดสักหน่อย 555 ( จะบ้าเร๊อะ ) แต่แม่งเสือกขึ้นราคา ขึ้นนิดหน่อยไม่ว่าขึ้นมาเจ็ดบาทT_T กูแดกวันเป็นโหล งี้ก็ตายพอดีสิ ให้ตายๆๆๆเห๊ออออออออออออ!!!!~ เอาเถอะ.. เสพติด? เสพติด...พอนึกถึงเรื่องแบบนั้นแล้วก็อยากแต่งฟิค... อีกและ สมองมีแต่เรื่องวายไง ก๊าก~  มิงคีย์ๆๆๆ มินคีย์ถ้าออกเสียงว่า มิงคีย์ ในภาษาเกาหลีจะคล้ายๆพูดว่า ลูกหมาน้อย~ อะไรแบบนั้น น่ารักดีนะ เรียกว่ามิงคีย์มั่งดีกว่า ( แฮ  ) 555อย่างนี้ต้องลองเขียนดูสักหน่อย เป็นนิยายง่ายๆก็แล้วกัน ไหนๆเที่ยงคืนก็ต้องรุดไปอ่านหนังสือแล้ว(สัญญากับตัวเองไว้55555 !) << ทำไม่ได้หรอก- -" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . อ่า จะว่าไปเมื่อกี้เพิ่งรู้สึกอยากไปเปิด Lyric เพลง Butterfly ของอาซิ้ม(G.Dragon)ดู เพราะเกิดสงสัยว่า ไอ้ท่อนภาษาอังกฤษมันร้องว่าไงกันแน่(ฟังไม่ออกหว่ะค่ะ  ) ฮ่าๆๆ ปรากฏว่าอ่านแล้วรู้สึกชอบมากเลยแฮะ ทั้งๆที่ก็ชอบเพลงนี้อยู่แล้วล่ะแต่คำร้องนี่มีผลจริงๆ It About you a Butter fly Every time I come close to you (Every time I’m feeling you) Feel like I’m gonna Dream every time (I get butterfly) โอ้วว.. ความคิดอย่างนี้น่ะมันใช่ซิ้มจริงๆ !! ถึงก่อนหน้านี้จะมีกระแสเรื่องที่จีมันไปก็อปเพลงคนนู้นคนนี้ อืม ฟังแล้วก็รุ้สึกว่าเพลงมันเหมือนจริงๆแหละ แต่อย่างไม่เข้าข้างเลยสักนิด เราก็ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าซิ้มมันจะไปก็อปของๆใครเค้ามาทำน่ะ มันมีหัวคิดกว่าใครเค้า กว่าคนธรรมดาสักสิบแปดล้านเท่าล่ะมั้ง แล้วทำไมจะต้องไปเอาความคิดของคนอื่นเค้ามาทำด้วย จีน่ะคิดได้เองโว๊ย กูเชื่อแบบนั้น แล้วมันก็เป็นความเชื่อที่ถูกต้องที่สุดในโลก สวรรค์ นรกด้วย !!! คนที่ไม่รู้จักน่ะ อย่ามาทำวิจารย์กันนัก ไม่รู้จริงอย่าพูดดีกว่า ชิท เอาเหอะ .. ซิ้มไม่แคร์ !! กูก็ไม่แคร์(อยู่แล้วน่ะนะ) ฮา ใช่ว่ารักมันมากหรอกนะ- -" ก็เป็นแค่คนรู้จักคนนึง(ก๊าก) แต่ยอมรับว่ามันเป็นคนที่เก่งจริงๆ บางทีก็สร้างแรงบันดานใจให้เราหลายๆอย่าง จีมังกร~ ฮา . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . เดี๋ยวลองเขียนฟิคจากLyricช่วงภาษาอังกฤษเล็กน้อยจากเพลงนี้ดู(เปลี่ยนเรื่องกระทันหัน??) จริงๆก็อ่านเนื้อทั้งหมดและ(แต่ไม่อยากจะรับอิทธิพลจากมันมากนัก) เพลงโรแมนติกแอนด์หวานกิ๊ดกี๊วเกิ๊น เหนื่อยใจ ชั้นไม่มีอารมณ์เขียนนิยายแบบนั้นหรอกย่ะ กำลังจะสอบ 555555555 ตอนแรกคิดว่าบัตเตอร์ฟายเป็นเพลงเศร้าซะอีกนะเนี่ย ชิท ! เสียใจ !!! (หรือว่าเศร้าวะ อ่านไม่จบเพลง ขี้เกียจไง ๕๕๕) อยากจะเขียนฟิคดีๆให้ได้จัง.. ที่คิดไว้.. มีหลายเรื่อง 55 เช่น 77.. Sweet Pool..(ชื่อเหมือนเกมส์สวีทพูล ฮ่าๆ แต่คนละความรู้สึกกันโดยสิ้นเชิง) caramelize.. GARBAGE BAD.. บลาๆๆ แต่ละเรื่องดูเท่ๆทั้งน้าน(ใครบอกล่ะ) ชั้นคิดเองแหละ ชั้นคิดว่ามันเท่พอและ 5555555 {  x  }ไอคอนแจ่มมาก(ฮา) เดี๋ยวนี้เลยไม่ค่อยได้เขียนฟิค 2U เลย โถ อย่างอนนะโมจิกลิ้ง(?) ถ้าทงบังคัมแบคเมื่อไหร่เดี๋ยวเขียนเลย แบคซะทีเหอะ รอจนมีลูกเพิ่มอีกหนึ่งแล้วเว่ย 5555555555555555 !!! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Title: Butterfly Paring: Minho x Key Author: 영웅Gyrti  Note: เฉพาะตรงภาษาอังกฤษ มาจากเพลง Butterfly ของ G.Dragon(จุ๊บุๆ) และความรู้สึกของฟิคเรื่องนี้ก็เป็นทำนองเพลงนี้แหละ..เป็นความรู้สึกที่ไม่ตรงกับเนื้อร้องจริงๆเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกไปแล้วน่ะนะ 555 It's about you a Butterfly . มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายกับว่าเธอกำลังยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าสีน้ำตาล.. ที่กว้างๆ ไกลสุดลูกหูลูกตา มองไปจนสุดก็เห็นแต่เพียงท้องฟ้า ผมพัดแรง ศรีษะเธอโน้มรับ กางแขนทั้งสองข้างออกราวกับว่ากำลังโอบกอดมัน Every time I come close to you (Every time I’m feeling you) และเธอได้พบเจอกับใครอีกคนหนึ่ง.. ที่อยู่ตรงนั้น และทำให้ตรงนี้ ณ ที่นี่มีเพียงคนสองคน ใครอีกคน..ที่ช่างแสนบอบบาง แต่แลดูสว่างสไว น่าถนุหนอม เป็นความรู้สึกที่มองเห็นแล้วปรี่ขึ้นมาที่หัวใจ ทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่ก็อิสระเย็นสบาย ตอนนั้นเธอคงไม่ต้องคิดอะไร.. นอกจากว่า นี่.. เป็นดั่งเช่นความฝัน... Feel like I’m gonna Dream every time I get butterfly มินโฮตื่นขึ้นมา และค่อยๆกระพริบตา ปรับให้สามารถทนต่อความสว่างจ้า ที่ลอดผ่านม่านเข้ามาจนถึงตัวเขาได้ มือใหญ่กดปิดเสียงเตือนอัตโนมัติ ที่ดังมาจากนาฬิกาปลุกอันใหญ่ตรงหัวเตียง จากนั้นก็ได้แต่นั่งเงียบๆรวบรวมความคิด.. เขาฝันอีกแล้ว.. จะเรียกว่ามันเป็นความฝันได้มั๊ย? หรือว่านั่นเป็นเพียงความนึกคิดที่มาจากจิตใต้สำนึกที่ทั้งสั่งทั้งย้ำให้วกวนอยู่กับมันไม่ไปไหน ภาพของเขาเอง และเพื่อนสนิท.. เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร เหมือนโรคจิต มินโฮยกมือขึ้นกุมใบหน้า เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก กึ่งอยากจะไล่เรื่องพวกนี้ออกไปจากหัว และอีกครึ่งนึงคืออยากจะเก็บมันไว้ไม่ให้จางหายไปไหน จะเรียกว่าฝันได้ยังไง ถูกมั๊ย? ก็ในเมื่อ แม้จะไม่ได้หลับไหล เค้าก็ยังคงคิดถึงแต่มัน.. คิดถึงคนๆนั้น คีย์.. ก่อนโรงเรียนเข้าทุกเช้า มินโฮจะต้องแวะเข้าไปที่ห้องผู้อำนวยการใหญ่ เข้าไปรับเรื่องหรือว่างานต่างๆนาๆ แม้แต่ปัญหานู่นนี่ ซึ่งมันเป็นหน้าที่ที่ประธานนักเรียนคนนี้ต้องทำ แม้ว่ากริ่งเตือนจะดังขึ้นได้สักพัก แต่ร่างสูงกลับไม่ได้พยายามที่จะเร่งฝีเท้าสักเท่าไหร่ ปล่อยให้เวลาและความรีบเร่งของทุกสิ่งอย่างรอบตัวเดินผ่านเขาไป สายตายังมองหาใครสักคน ที่หวังว่าจะได้เจอ.. คีย์.. คีย์.. ไปไหนนะ... เมื่อถึงที่หมาย ประตูห้องถูกเคาะ 2-3 ทีและไม่ต้องรอให้คนด้านในเอ่ยปากขานรับ เข้าก็ผลักมันออกและสาวเท้าเข้าไปอย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้มินโฮต้องแปลกใจ และเสียใจด้วยซ้ำที่ทำตัวเอื่อยเฉื่อยอยู่นานกว่าจะเดินมาถึงนี่ได้ ก็ในเมื่อคีย์อยู่ที่ตรงนี้.. อยู่นี่เอง.. ร่างเล็กๆ ผอมบางของเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั้นยืนหันหลังมาให้เขา ตามที่เขาได้เห็น แต่แน่นอนว่าเขาจำได้ว่านั่นเป็นใคร เด็กหนุ่มกำลังมีสีหน้าเบื่อหน่ายเป็นอย่างหนัก มองออกไปที่ด้านนอก ไม่ได้สนใจชายสูงอายุที่เอ่ยปากพูดนู่นนี่ไม่หยุดกับตนเองสักเท่าไหร่ อีกแล้วสินะ... "ผอ.ครับ?" มินโฮจึงรีบเอ่ยปากทักทันที ทำให้คนที่โตกว่าละสายตาออกมาจากคนตัวเล็กและคุยกับเขาแทน คีย์เองก็หันมา ทำสีหน้ายากที่จะเดาความรู้สึก.. "อ่อ.. มาก็ดีแล้วมินโฮ ดูเพื่อนเธอหน่อยสิ" "มีอะไรเหรอครับ?" มินโฮรู้ว่าคีย์ไม่ชอบแบบนี้.. การที่เค้ารีบตอบรับ การที่เค้าทำทีท่าว่าสนใจ การที่เค้าดูเหมือนว่ากำลังเป็นห่วงเรื่องของอีกฝ่ายอย่างนี้! ไม่ชอบให้ใครเข้ามาเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิต ไม่ชอบถูกสั่ง และที่ไม่ชอบที่สุดคือเรื่องที่มินโฮกำลังทำอยู่.. การที่มีใครสักคนทำท่าเป็นห่วงเป็นใย หรือแม้แต่สงสัย อยากช่วยเหลือ? ไม่ชอบให้ใครเป็นห่วง ไม่ชอบให้ใครมาสงสาร ไม่เอา.. เพราะว่ามันทำให้คนตัวเล็กรู้สึกว่า ตัวเองน่ะอ่อนแอจริงๆ คิดแบบนี้ผิดสินะ.. แต่แล้วยังไงล่ะ มินโฮก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไปด้วยความรู้สึกนั้นอยู่ดี ไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ ไม่ชอบให้ใครเป็นห่วงก็ได้ .. แต่เว้นเค้าไว้สักคนไม่ได้รึไง เขาเป็นห่วง "เอาอีกแล้วน่ะสิ เพื่อนสนิทเธอแท้ๆ ทำผิดกฏโรงเรียนทำไมไม่รู้จักตัดเตือนกันบ้างเล่า นี่โดนตัดคะแนนความประพฤติครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะ คิม คิบอม.. จะไม่เหลือสักคะแนนให้ครูตัดแล้วนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงต้องเรียกผู้ปกครอง" "จะยังไงก็เอาเถอะครับ" คีย์โต้กลับทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ และก่อนที่เรื่องจะยาวไปกว่านี้มินโฮจึงต้องรีบเข้ามาสะสางแทน "เอ่อ ต่อไปนี้จะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้วครับ อาจารย์ ผมสัญญา คง.. ไม่ถึงกับต้องเรียกผู้ปกครอง? ..ใช่มั๊ยครับ?" คนตัวเล็กยืนเงียบทั้งๆที่ในใจนั้นอยากจะขัดขึ้นมาแทบแย่ เกลียดนักน่ะอะไรแบบนี้ อยากทำอะไรก็ทำเลย เค้าไม่ชอบขอร้องใคร.. ไม่ชอบอ้อนวอนใคร คงต่างจากมินโฮมากนักล่ะ ชายสูงไวมองหน้านักเรียนของตนทั้งคู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกปัดๆ "เอาเถอะ .. ไปๆ ไปกันได้แล้ว ที่เรียกมาก็แค่อยากจะตักเตือนเท่านั้น คิบอม.. ความหวังดีที่คนอื่นเค้าหยิบยื่นให้น่ะ รู้จักยิ้มรับมันซะบ้าง มันไม่ได้ทำให้ตัวนายด้อยค่าลงไปหรอกนะ" "ผมไม่ได้ขอร้องให้ครู.." "ไม่ใช่จากครู ครูหมายถึงจากมินโฮ" . . . เป็นไปตามคาดที่คีย์ไม่ยอมพูดกับมินโฮเลยหลังจากที่เดินออกมาจากห้องผู้อำนวยการ จนกระทั่งเข้าเรียน หรือแม้แต่ตอนพักกลางวันทั้งๆที่ยังนั่งกินข้าวบนเก้าอี้ตัวตรงกันข้ามกันอยู่ แต่จะว่าไปก็ชินแล้วล่ะ.. คีย์เป็นลูกคนเดียว ตอนเด็กๆคุณแม่เสียไปทำให้ในครอบครัวเหลือเพียงคนตัวเล็กและคุณพ่อสองคนเท่านั้น เพราะอย่างนั้นคีย์จึงเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างหนักหนาสาหัสทีเดียวสำหรับคนเป็นพ่อ เป็นแบบนั้นถึงได้ตามใจชนิดที่ว่าไม่ลืมหูลืมตา และถึงแม้ว่าจะพอรู้อยู่หรอกว่าบางทีมันก็เป็นข้อผิดพลาดร้ายแรงที่ทำแบบนี้ แต่ก็จะทำยังไงได้.. รักมาก ยอมทุกๆอย่าง.. คีย์ถึงได้โตมาเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ แต่นิสัยที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ไม่ยอมแพ้ใคร ไม่สักนิด ประกอบกับฐานะทางบ้านที่ดีเลิศใช่ย่อยนั้น คิม คิบอมจึงยิ่งใช้ชีวิตได้ง่ายดายโดยไม่จำเป็นต้องมีคนอื่น หรือพึ่งพาอาศัยคนอื่น.. หยิ่งยโส เป็นคุณหนูที่บางคนก็คงแอบหมั่นไส้หรือเกลียดชังอะไรได้เลยล่ะมั้ง แน่นอนคีย์ไม่ได้แคร์อะไร แต่กับมินโฮ เรียกว่าเพื่อนเพียงคนเดียวของคีย์ก็ได้ มินโฮเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะงั้นถึงได้สนิท และคุยกันได้ ก็คีย์ตอนนี้น่ะ ถ้าจะให้ไปหาหรือสร้างเพื่อนใหม่ๆคงยากพอๆกับให้ไปเกิดใหม่ซะดีกว่า ไม่เคยเข้าหาใคร ไม่ยอมนอบน้อม ไม่ยอมอ่อนให้ ไม่ยอมก้มหัว.. และอีกความคิดหนึ่งซึ่งร้ายกาจนัก ที่คีย์ไม่จำเป็นต้องมีใครเลย นั่นคือ.. มีเพียงแค่มินโฮคนเดียวก็พอแล้วนี่ แม้ว่ามินโฮเองจะไม่ได้เป็นคนที่ดื้อเพ่งขนาดคีย์ แต่ก็ไม่ใช่พวกที่ร่าเริงไปทั่วอะไรอย่างนั้น นิสัยจริงๆก็เป็นคนเงียบๆอยู่แล้ว แต่เพราะเป็นคนช่วยเหลือคนอื่นและทำงาน ใครเข้ามาคุยด้วยก็ดีกลับไปเสมอทำให้มีคนรักมาก คนรู้จักก็เยอะ แน่ล่ะ เพราะนอกจากมินโฮจะเป็นประธานนักเรียนแล้วยังเป็นนักกีฬาของโรงเรียนอีก รูปร่างหน้าตาดี เรียนหนังสือเก่ง ทำงานเก่ง เล่นกีฬาเก่ง บรรดาเด็กผู้หญิงยิ่งกรี๊ดกร๊าดเห็นดีเห็นงาม คิดแล้วก็ขำเมื่อนึกถึงหน้าคีย์ตอนที่บ่นรำคาญเรื่องพวกนี้เป็นประจำ.. "เลิกงอนนะ .. เดี๋ยวตอนเย็นพาไปเที่ยว" "..." คีย์ยังคงเงียบ แต่ที่เงียบแบบนี้ล่ะ มินโฮคนเดียวที่รู้ความหมาย แปลว่า ง้อต่อสิ ! "อยากไปมั๊ย?" คนตัวเล็กรีบตอบทันที "ไม่!" แต่ถึงอย่างนั้นมินโฮก็หัวเราะให้กับใบหน้าสวยที่พองแก้มสองข้างแบบเด็กๆอยู่ "น่านะ .. เดี๋ยวเลี้ยงไอติมด้วย" "เห็นชั้นเป็นคนเห็นแก่กินใช่มั๊ย?" "คีย์..." มินโฮรั้งแขนของอีกคน ยิ้มให้ ทำให้คนที่ถูกมองหน้าฮึดฮัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยอมจำนนอย่างช่วยไม่ได้ "ก็ได้ ฮึ่ย.. " ว่าแล้วก็ก้มลงไปกินข้าวต่อ ทำเป็นมองนู่นมองนี้ ทำทีเป็นไม่เห็นมินโฮที่ยิ้มแฉ่งอย่างเปิดเผยตอนนี้เลยสักนิด.. Every time I come close to you (Every time I’m feeling you) Feel like I’m gonna Dream every time I get butterfly แม้ว่าจะใกล้หมดหน้าฝนแล้ว แต่วันที่ 29 กันยายนยังมีฝนตกลงมาอย่างหนัก เนื่องจากมีใต้ฝุ่นเข้า มินโฮกับคีย์ที่หลังจากเลิกเรียนได้ออกไปเที่ยวกันแถวริมแม่น้ำ ที่ทุ่งหญ้าที่เคยหนีเรียนไปด้วยกันบ่อยๆ ตอนนี้กำลังยืนหอบแห่กๆ หลังจากที่วิ่งหนีฝนที่จู่ๆก็กระหน่ำเทแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัว และหนึ่งชั่วโมงต่อมาฝนก็ยังไม่ซาลงสักนิด เป็นร้านอาหารที่ตอนนี้ปิดประตูเงียบลงไปแล้ว นั่นคือที่ที่ทั้งสองคนใช้เป็นที่กำบังฝน คีย์ยืนนิ่งหลังพิงกับกำแพง ในขณะที่อีกคนกลับยืนซ้อนทับหันหน้าเข้าหาคนตัวเล็กเพื่อบังฝนให้อีกที แรกๆคีย์ก็หงุดหงิดออกปากว่าอย่างงู้นอย่างงี้อยู่หรอก แต่พอนานเข้าก็รู้ว่าถึงจะพูดไปมินโฮก็ทำเหมือนเดิมอยู่ดี เลยเลิก พูดเรื่องอื่นแทน ยิ้มโฮก็ได้แต่ยิ้มรับฟัง ปากเล็กช่างจ้อนั่น.. ทุ่มกว่าๆแล้วฝนก็ยังไม่หยุดตก จนในทีสุดเครื่องมือสื่อสารสีชมพูสวยในกระเป๋าก็มีสัญญาณดังขึ้นจนได้ คีย์ไม่แปลกใจเลย คงเป็นคุณพ่อที่โทรมาตามตัวกลับบ้าน คนเดียวที่คีย์ยอมให้มาทำเป็นห่วงเป็นใยก็คือพ่อนี่แหละ คีย์รักพ่อมากๆ น่าแปลกที่ไม่เป็นอย่างที่คิด กลับเป็นเบอร์แปลกจากไหนสักที่แทน คนตัวเล็กกดรับด้วยความงุนงง "ฮัลโหล?" "คุณคิม คิบอมใช่มั๊ยคะ?" เสียงเล็กๆของหญิงสาวดังขึ้มาจากปลายสาย คีย์พยายามเงี่ยหูฟังและกดโทรศัพท์ให้ติดหูเข้าไปอีกนิด เพราะเสียงของเม็ดฝนที่หล่นลงกระทบพื้นทำให้มันไม่ง่ายเลยที่จะฟังมัน "เอ่อ.. ใช่ครับ พูดเสียงดังหน่อยได้มั๊ย ไม่ได้ยินเลย?" เสียงนั้นดังขึ้นตามที่สั่ง ทว่ากลับดูรีบร้อนกว่าเก่า "คุณพ่อของคุณได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขณะนี้อยู่ที่โรงพยาบาลนะคะ ถ้ายังไงกรุณารีบมา.." ไม่ทันจบประโยคยาวยืด คีย์ปล่อยน้ำหนักที่มือทั้งหมดลงข้างตัว ยังคงถือโทรศัพท์ไว้ แต่คล้ายกลับว่าสมองจะไม่ประมวลเหตุการณ์หรือสิ่งที่ได้รับฟังเมื่อครู่ ถ้าเดาไม่ผิด ตอนนี้หูเขากำลังหนวกไปชั่วคราวล่ะมั้ง เป็นใบ้ แขนขาก็ไม่มีแรง สมองก็ไม่สั่งการ เค้ากลายเป็นอะไรไปแล้วไม่รู้.. ไม่รู้เลยสักอย่าง ไม่รู้หรือไม่อยากรับรู้กันแน่นะ อะไร ทำไม นี่มันอะไรกัน ? ดวงตากลมเบิกกว้างแต่ดูเลื่อนลอยนั้นทำให้มินโฮต้องรีบร้องถาม ทว่าคีย์ไม่ได้ยินอะไรเลยจริงๆ แม้ว่าเสียงหยาดฝนที่เทกระหน่ำลงมาจะดังอื้ออึง ทั้งๆที่ตอนแรกบ่นกับมินโฮว่ามันช่างน่าหนวกหู แต่ตอนนี้.. ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างมันถึงได้เงียบเชียว หนาวเหน็บ. มินโฮคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจากมือเล็ก ก่อนจะแนบลงกับหู จนในที่สุดก้ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด เค้ากดปิดมัน แล้วดึงอีกฝ่ายมากอดไว้ ทว่าคีย์สบัดตัวออก ร้องไห้ออกมา.. ร่างสูงเอื้อมมือเข้าไปหวังจะช่วยเช็ดน้ำตา แม้ในใจจะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำแบบนั้นเลย แต่ก็ทำ และแน่นอนนอกจากจะถูกปัดออกอย่างไม่ใยดีแล้วคีย์ยังมีทีท่าจะวิ่งออกไป น้ำตายังคงหลั่งไหลไม่หยุด "พ่อ.. พ่อ ฮือ ไม่.." "คีย์.. ใจเย็นสิ..เดี๋ยวอย่าเพิ่งออกไป.." มือหนาตรงเข้าฉุดรั้งร่างเล็กๆ คีย์ไม่ได้พยายามผลักไสมันอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้ามไม่ได้สนใจมันเลยต่างหาก ใบหน้าสวยร้องไห้ฟูมฟาย ซ้ำปากยังตะโกนซ้ำๆไม่หยุด สุดท้ายร่างเล็กๆก็หลุดออกมาจากการกอบกุม วิ่งไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ล้มลงไม่เป็นท่า คีย์ร้องไห้ ตะโกน เสียงดังเท่าไหร่แม้จะสู้กับสายฝนที่มากมายตอนนี้ไม่ได้เลย ทว่ามินโฮกลับได้ยินมันกึงก้องอยู่ภายในใจ จะมีประโยชน์อะไรถ้าหากเค้ากำลังมีความสุข แต่คีย์ไม่มี ก็ในเมื่อความสุขทั้งหมดในชีวิตเค้า มันฝากไว้ที่คีย์นี่นา.. ร่างสูงโอบกอดอีกคนไว้ อ้อมกอดแนบแน่นไม่ได้ทำให้ความหนาวเหน็บทั้งกายและใจในตอนนั้นลดลงไปได้ แต่มินโฮก็ยังอยากที่จะทำ อยากที่จะทำแบบนั้นเพื่อให้คีย์ยอมรับ เพื่อให้คีย์รู้ว่าตอนนี้อีกคนไม่ได้อยู่คนเดียวเสียหน่อย คีย์ยังมีเค้าอยู่.. ตอนที่คีย์ร้องไห้ เค้าเองก็กำลังร้องไห้ ตอนที่คีย์เจ็บปวด เค้าเองก็เจ็บปวด มันเป็นความเจ็บปวดที่คล้ายคลึงกันที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ ก็ในเมื่อ.. คีย์กำลังเจ็บปวดเรื่องของตัวเองอยู่ และมินโฮก็กำลังเจ็บปวดเรื่องของคีย์เช่นกัน.. ไม่ใช่เพราะเรื่องพ่อของคีย์ แต่เป็นเพราะคีย์ต่างหาก.. ร่างเล็กยกมือขึ้นมาโอบกอดอีกคนกลับ และมินโฮโยกเอาทั้งตัวนั้นไปมา ข้างหนึ่งกอดปลอบประโลม ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ลูบแผ่นหลังนั้นช้าๆ กดจูบลงที่กลุ่มผมหนาอันเปียกชื้น บอกผ่านสัมผัสทั้งหมดว่าเค้าเป็นห่วงคนตรงหน้ามากมายแค่ไหน กอดเอาไว้.. แนบแน่นจนเหมือนว่าทั้งคู่กลืนกันจนกลายเป็นเพียงคนๆเดียว Every time I come close to you (Every time I’m kissing you) Feel like I’m gonna Dream every time (I get butterfly) beautiful girl... หมดหน้าฝนแล้ว ฝนหลงฤดูเองก็หาบวับไปจากฟากฟ้าแล้วเช่นกัน มินโฮเหม่อมองออกไปที่ด้านบนเหนือหัว ช่างเป็นท้องฟ้าที่สว่างสดใส ไม่มีแม้แต่ก้อนเมฆ มีเพียงสายลม ถ้านับจากวันนั้นล่ะก็ งั้นนี่คงเรียกว่าฟ้าหลังฝนได้ ไม่นานร่างเล็กๆของใครบางคนก็กระโดดลงมาจากรถยนต์คันโตและตรงดิ่งเข้ามาหาเขา มินโฮยิ้มทักทาย ทำให้อีกฝ่ายอดไม่ได้ที่จะยิ้มกลับ.. ทั้งคู่เดินเข้าเรียนพร้อมๆกัน สนธนาเรื่องนู่นนี่ตามประสา "นี่.. มินโฮ ตอนบ่ายวันนี้ไม่อยากเรียนเลย ไปเที่ยวกันนะ" คนน่ารักยิ้มสวยในขณะที่ยังเคี้ยวข้าวกลางวันตุ้ยๆ มินโฮหัวเราะ เอาแล้วไงล่ะ คุณหนูคิม คิบอม ชวนประธานนักเรียนโดดเรียนซะนี่.. "ขาดเกินโควต้าแล้วไม่ใช่เหรอ นายน่ะ" คำพูดนั้นถึงกลับทำให้อีกคนหุบยิ้มไป กระแทกช้อนดังกึกใหญ่ ช่างประชดประชันนักล่ะ.. "ตามใจ.. งั้นชั้นไปคนเดียว จะชวนไปเลือกดอกไม้สวยๆไปฝากคุณพ่อก็เท่านั้นเอง.." มินโฮหัวเราะ เอาแต่ใจจริงๆ ตอนนี้คุณพ่อของคีย์ไม่เป็นไรแล้ว หลังจากการผ่าตัดก็พ้นขีดอันตราย ซึ่งแม้ว่าจะยังไม่หายดีจนไปทำงานเหมือนปกติได้ แต่ก็แข็งแรงมาก นอนพักรักษาตัวอีกไม่นานก็คงได้กลับบ้าน เพราะอย่างนี้มินโฮกับคีย์ถึงได้ไปหาที่โรงพยาบาลทุกวัน คีย์อยากจะนอนที่นั่น แต่แน่นอนว่าคุณพ่อไม่ยอม ..ให้กลับบ้าน มินโฮก็เลยมีหน้าที่บังคับแล้วก็พาคนตัวเล็กกลับไปส่งถึงที่ไปในตัว ถึงอย่างนั้น บางทีมินโฮก็ค้างด้วยบ้าง หรือไม่คีย์ก็ตามไปที่บ้านเค้าแทน เพราะงั้นนอกจากโรงพยาบาลก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่อื่นกันเลย มาสักพักแล้ว.. คนตัวสูงวางช้อนลง ยกขึ้นขยี้หัวอีกฝ่ายเบาๆด้วยความเอ็นดู "องค์รักษ์จะยอมให้คุณหนูไปไหนมาไหนคนเดียวได้ไงเล่า โธ่.. อย่างอนสิ" นั่นไง กะแล้ว คีย์หัวเราะคิกคักแล้วก็กินข้าวต่อไปได้อย่างปกติสุข "มินโฮ งั้นก่อนหน้านั้น ไปทุ่งหญ้าริมน้ำที่แต่ก่อนเคยไปกันนะ" มินโฮพยักหน้าหงึกหงักยิ้มๆ มันเป็นความรู้สึกจริงๆที่ว่า เขากำลังยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าสีน้ำตาล.. ที่กว้างๆ ไกลสุดลูกหูลูกตา มองไปจนสุดก็เห็นแต่เพียงท้องฟ้า ผมพัดแรง ศรีษะของเด็กหนุ่มโน้มรับ กางแขนทั้งสองข้างออกราวกับว่ากำลังโอบกอดมัน และเมื่อหันไปใกล้ๆ ก็ได้พบเจอกับใครอีกคนหนึ่ง.. ที่อยู่ตรงนั้น และทำให้ตรงนี้ ณ ที่นี่มีเพียงคนสองคน ใครอีกคน..ที่ช่างแสนบอบบาง แต่แลดูสว่างสไว น่าถนุหนอม เป็นความรู้สึกที่มองเห็นแล้วปรี่ขึ้นมาที่หัวใจ ทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่ก็อิสระเย็นสบาย ตอนนั้นมินโฮคงไม่ต้องคิดอะไร.. นอกจากว่า นี่.. เป็นความจริง... "มินโฮ!!!" เสียงของคีย์ดังขึ้น ทำให้มินโฮหลุดออกจากภวังค์ ทั้งๆที่เค้ากำลังมองใบหน้าหวานของอีกคนพร่ำพูดอะไรสักอย่างอยู่ แต่จิตใจกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างงั้นเหรอ ? "เหม่ออะไร.. หนอยแน่ะ นึกว่าฟังที่ฉันพูดอยู่ซะอีก" คุณหนูเอาแต่ใจฮึดฮัดขึ้นมาในที่สุด นั่งกระแทกก้นลงกับพื้นหญ้าก่อนที่จะสะบัดตัวไปมาเหมือนเด็กๆอย่างงั้นล่ะ.. "ไม่ได้ฟังอยู่.. แต่กำลังคิดถึงอยู่นะ.." พอเป็นแบบนั้นคีย์ถึงได้แต่เงียบ ก้มหน้างุดๆ ทำเป็นเก็บดอกไม้มาผูกกันเป็นแหวนเล็กๆอย่างที่ชอบทำ มินโฮหัวเราะใหญ่ ได้ใจก็เลยทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วพูดอีก "เมื่อเช้าฉันฝันด้วย" คีย์เลิกคิ้วขึ้น มองหน้าอีกคน ท่าทีสนอกสนใจ "ว่าไงเหรอ?" "อืม.. แยกไม่ออกว่าเป็นความฝันหรือว่าความริงกันแน่ ฝันมาตลอดเลย.. ว่าฉันน่ะ หลงรักผีเสื้อตัวนึงเข้า.." "โห.........." "ผีเสื้อตัวนั้นนะ สวยมากๆ สำหรับคนอื่นอาจจะสวยจนน่าอิจฉาเลยล่ะ แต่สำหรับฉันน่ะ ฉันรู้ ว่าผีเสื้อตัวนั้นน่ะ ถึงแม้ว่าภายนอกจะหยิ่งยโส ทำตัวเข้มแข็งขนาดไหน แต่จริงๆแล้ว ข้างในนั้นน่ะบอบบางมากๆ ถึงแม้ว่าจะมีสีสันฉูดฉาด แต่สำหรับฉันมันอบอุ่นมากๆเหมือนกัน ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่ฉันเอื้อมมือเข้าไปหา ผีเสื้อตัวนั้นจะบินหนี ปฏิเสธความหวังดีหรือทุกสิ่งทุกอย่างจากฉัน แต่ฉันก็รู้อีกนั่นแหละ ว่าจริงๆแล้วผีเสื้อตัวนั้นน่ะ ต้องการฉัน.." เสียงมินโฮเงียบลง ก่อนที่เขาจะเหลียวไปมองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น คีย์ที่ตอนนี้กำลังนั่งบิดก้านดอกไม้ไปๆมาๆทำทีว่าไม่สนใจ แต่แก้มทั้งสองข้างน่ะ แดงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว คนตัวเล็กก้มหน้างุดๆเอ่ยปากพูด "คีย์ตู่.. ไม่ได้ต้องการสักหน่อย" มินโฮหัวเราะชอบใจ ยังพูดต่อ.. "อืม.. นอกจากั้นยังปากไม่ตรงกับใจด้วยนะ" "เอ๊ะ!!!! มินโฮ!!!" "แต่ว่าฉันน่ะ.. ชินแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอผีเสื้อตัวนั้นน่ะ ฉัน.. มีความสุขตลอดเลย ถ้าหากผีเสื้อตัวนั้นเศร้า ฉันเองก็เศร้าด้วย แต่ถ้าวันไหนที่ผีเสื้อดีใจ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน ฉันน่ะ อยากจะปกป้องผีเสื้อตัวนั้น ไม่ให้ต้องเจอกับเรื่องร้ายๆ ไม่ให้ใครมาทำอะไรได้ ฉัน.. ฉันหยุดคิดถึงไม่ได้เลย.. ฉัน.." มินโฮกำลังจะพูด กำลังจะพูดความจริงออกไป ทั้งๆที่ในใจยังมีข้อขัดแย้งกันอยู่ตั้งมากมาย แต่ว่า.. คีย์จะเข้าใจมันมั๊ยนะ? แล้วจะยอมรับมันรึป่าว? "แล้วไงต่อ" คนตัวเล็กว่า ตอนนี้ในมือไม่ได้ขยุกขยิกพันก้านดอกไม้ไปมาเหมือนเก่า แต่กลับหยุดนิ่ง ยังคงก้มหน้าแล้วก็เงียบเพื่อให้รู้ว่ารอฟังคนตัวสูงอยู่.. "ฉันรักคีย์" หมดคำพูดที่นานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาจากปากมินโฮได้นั้น คีย์ยิ้ม.. ยิ้มให้กับดอกไม้ในมือที่ก้มหน้ามองมันอยู่ จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาจากไหนไม่รู้ตั้งมากมาย มินโฮตกใจใหญ่ รีบเอื้อมมือออกไปหวังจะรั้งคนตรงหน้าเข้าหา ทว่า.. "ฉัน..ฮึก ฉันขอบคุณมากๆเลย ฮึก.. ฉันก็รักมินโฮเหมือนกัน" ประโยคนั้นเป็นดั่งแสงสว่างที่จุดขึ้นภายในจิตใจที่ดับวูบลงไปเมื่อคราวก่อนหน้านี้ มินโฮเปลี่ยนใจจากที่ว่าจะเอื้อมมือไปซับน้ำตาให้ คนตัวโตกลับรั้งทั้งร่างนั้นเข้ามาโอบกอดไว้ ทั้งดีใจ มีความสุข ตื้นตัน ตอนนี้ไม่มีคำๆไหนจะสามารถมาบรรยายได้ อบอุ่น โหยหา สว่างสไวไปจนถึงขั้วหัวใจ Every time I come close to you (Every time I’m loving you) Feel like I’m gonna Dream every time (I get butterfly) เป็นแบบนั้นจริงๆนั่นล่ะนะ ผีเสื้อตัวนั้นน่ะ ช่างแสนบอบบาง แต่แลดูสว่างสไว น่าถนุหนอม เป็นความรู้สึกที่มองเห็นแล้วปรี่ขึ้นมาที่หัวใจ ทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่ก็อิสระเย็นสบาย ตอนนี้มินโฮคงไม่ต้องคิดอะไร.. นอกจากว่า นี่.. เป็นความจริงที่ว่าเขารักคีย์ -FIN- ก็ประมาณนี้ล่ะมั้ง-\-' อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ เขินเองได้มั๊ยวะ ก็ชั้นรักมินคีย์ขนาดนี้นี่นา 555555555555 !!!! ถึงจะเขียนแบบไม่เต็มที่เท่าไหร่ แต่ก็พอแล้วล่ะ ต้องไปอ่านหนังสืออะได้ข่าวT__T (เขียนไปเขียนมารู้สึกว่าเพลงของฟิคเรื่องนี้จะไม่ใช่Butterflyแต่เป็นDear(Lead)ตะหาก อ่า...)  |
 |
|
ต้องทำ เข้าไจ๋ ? ถ้ารักกันจริง(รักใครวะ?)ต้องทำสักหน่อย เพื่อเป็นการรักษาสิทธิ์ตนเองน่ะ มีสิทธิ์ทำก็ควรจะทำช่ายม๊ายล่า . . ไปทำ QUIZ & POLL น่ารักๆ กันเถอะเด้อคร่า..  POLL: น้องชเวมินโฮมีระดับความเอกซ์ที่เท่าใด ? ↓ คลิกที่รูปสิจ๊ะ .  ; โหวตให้น้องเค้ากันหน่อย 555 ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . QUIZ: คุณดีพอิน abt. เรื่องค.รัก ของน้องชเวคาริสม่า และหนู๋คิมคีย์ออไมตี้ แค่ไหน ? ↓ จิ้มที่รูปอย่างนุ่มนวลเพื่อไปทำ QUIZ เก๋ๆเครอะส์ !  ; ใครชอบมิงคีย์ก็ทำด่วนนะฮ๊า แบบว่าหนุกๆอะ ฮาดี ช่วงนี้ใกล้สอบเงี๊ยะ สมองแล่น 555555555 !! ไปหล่ะ ฝากด้วยนะคร๊า(โค้งๆๆ)  |
|
 โว๊วๆๆๆ วันนี้วันเกิดนุ้งคีย์~ อยากจะเรียกว่าน้องคีย์บ่อยๆนะ แต่รู้สึกไม่เต็มปากเต็มคำเท่าไหร่เลย เป็นคนไม่ดีจริงๆเราเราอะ555' เพราะว่าเรียกกี้มาโดยตลอดนิหน่า แถมติดจะแซวกันแบบสนุกสนาน มากกว่าจะเป็นการประคบประหงมไปซะแล้ว เอาเถอะ ... !!! เพราะอย่างไงน่ะนะ น้องคีย์ .. พี่น่ะ รักคีย์มากๆ ไม่ชอบพูดจริงจังเรื่องรักใครหรือไม่รักใครให้ได้รู้หรอกนะ(หัวเราะ) แต่เธอเป็นคนที่พิเศษจริงๆเลยรู้มั๊ย ทำไมจู่ๆก็สำคัญสำหรับพี่มากๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันเธอก็ค่อนข้างพิเศษ^^ แม้ว่าพี่น่ะจะไม่ได้เมนเธอ แต่มันคงเรียกว่าโกหกล่ะมั้ง เพราะใครๆเค้าก็พูดกัน ว่าพี่น่ะ ชอบคีย์ตะหาก ไม่ใช่จงฮยอน หรือว่า มินโฮ (ร้ายจริง๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕) จริงๆแล้วรักคีย์เหมือนลูกตะหาก ก็เธอเป็นลูกออมม่านิหน่า ไหนเรียกพี่ว่าออมม่าซิ 555 รัก แล้วก็ชอบด้วย หลายๆอย่างของเธอน่ะ รวมๆกัน ที่แต่ก่อนเป็นคือ ก็แค่อยากให้ทุกคนชอบเธอ อยากให้ทุกคนรักเธอ อยากให้เธอโดดเด่นที่สุด อยากให้เธอดูดีที่สุด เป็นกำลังใจให้เธอมากที่สุด อยากให้เธอเจอแต่สิ่งดีๆที่สุด อยากให้เธอได้รับแต่สิ่งดีๆที่สุด อยากให้เธอมีความสุขมากๆ นั่นแหละ เธอรู้มั๊ยล่ะว่าพี่ไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนั้นรวมกันมันหมายความว่า พี่รักเธอมากเลยไง^^ สงสัยจะเป็นอย่างนั้น ก็เพิ่งหาคำตอบให้กับตัวเองได้เมื่อไม่นานนี้นะ 555;; ไม่ใช่รักแบบรักบอสหรอกนะ(อันนี้ออกแนวป้องกันตัวเองป้ะ?) แต่รักแบบปรารถณาดี ทุกอย่างจริงๆ นั่นแหละความรู้สึกของคนเป็นแม่ 55555555555555555 !!! เอาเถอะ ประเด้นคือ สุขสันต์วันเกิดนะเธอ ^^ คำอวยพรไม่มีเพราะความปรารถนาให้เธอมีความสุขทุกวันของพี่น่ะ มันก็อวยเธออยู่ทุกวันแล้วล่ะเชื่อสิ 55555 พอมั๊ยคร๊ะ? ส่วนของขวัญให้ไปแล้วนะคะ(หัวเราะ) อยู่ที่ว่าเธอจะ(กล้า?)ใช้มันรึป่าว เอ๊ย.. ขอโทษนะเธอ วันมีทที่พี่ให้แบนเนอร์ มินคีย์ไปน่ะ จงใจนะ ถึงจะเป็นของขวัญวันเกิดที่ดูมีเจตนารมณ์แอบแฝงจริงๆเลยก็เถอะ แต่พี่ก็อยากให้เธออะ สุขสันต์วันเกิดนะ พี่รักเธอที่สุดเลย ถ้าคนนี้ไม่รักคนอื่นก็เรียกว่าเหยียดหยามแล้วล่ะ 55555555555555 !! และขอมอบของขวัญอันล่องลอยมาจาก(ไหนไม่รู้?) อีกหนึ่ง มันก็คือเรื่องที่พี่แต่งเองแหละ 5555555 เธอคงไม่ได้อ่านมันหรอก(เพราะเธออ่านไม่ออก) แต่พี่อยากแต่งอะ กร๊าก เหมือนมีมินโฮ กับ คีย์เป็นเหยื่อเลยเค่อะส์~ กร๊าซซ~  (No Title) Mingkey By: 영웅끼라띠 บางทีชีวิตหนึ่ง เธอไม่มีวันที่จะได้เห็นเลย เพราะนี่เป็นสถานที่พิเศษ สำหรับคนที่พิเศษ .. เมืองที่ล่ำลือกันว่าลึกลับ ซึ่งแฝงตัวอย่างเงียบเชียบและแนบเนียนเข้าไปภายในป่าใหญ่ หากจะบอกว่าที่นี่.. ไม่ใช่ป่าที่หนาทึบหรือแออัดยัดเยียดกันไปด้วยต้นไม้มากมาย อย่างที่เหมาะสำหรับการซ่อนตัวออกจากผู้คนนั้นก็ใช่ ทว่าก็ไม่มีใครหาที่แห่งนี้เจอ ทว่ามันก้ไม่มีปรากฏอยู่ในแผนที่ ใช่.. เพราะมันเป็นที่พิเศษ ที่ๆสร้างขึ้นสำหรับคนพิเศษ .. เสียงดังคับคล้ายคับคลาว่าจะเคยได้สัมผัส เล็ดลอดออกมาจากพงไม้พุ่มเตี้ยๆตรงนั้น ที่ริมแม่น้ำใสจนมองทะลุเห็นตัวปลาที่แหวกว่ายไปมาไม่มีหยุด ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้ ตั้งใจว่าจะได้เห็นลูกแมวเล็กๆสักตัว เมื่อฟังจากเสียงครางเหมียวๆ ทว่าไม่มี .. ร่างผอมบางของอีกชีวิตหนึ่งกลับนั่งหันหลังให้ ไกวเท้าไปมาในน้ำเย็นใสเป็นจังหวะ และเป็นเพราะว่าคนที่เพิ่งมาใหม่เผลอหยุดหายใจฮุบคำอุทานที่เกือบจะหลุดปากออกนั่น จนสังเกตได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปหรืออย่างไร คนที่หันหลังให้ ก็ได้รีบเอี้ยวหน้าหันหน้ามาหาเขาในทันใด .. ตอนนั้น่ะล่ะ ที่เขาได้พบเจอกับสิ่งที่พิเศษ.. คนตัวสูงยิ่งรู้สึกแปลกประหลาอย่างหนัก ร่างเล็กๆตรงหน้านั้นมีผิวสีขาวสว่างอย่างที่ดูเหมือนว่าจะมากกว่าคนทั่วไป ใบหน้าใส แต่งแต้มไว้ด้วยเส้นผมสีทองอ่อน จนเมื่อต้องประกายแดดแล้วมันยิ่งทำให้เค้าคิดไปเองว่ามีประกายระยิบระยับจับอยู่ตามไรผม เรียวคิ้วสวยรับกับสันจมูก และดวงตาไหวระริกที่มองมานั่นก็เป็นสีน้ำตาลสวยดูโดดเด่น ก็ต้องแปลกใจสิ ในเมื่อได้มาเจอกับคนที่งดงามมากมายขนาดนี้ในที่ที่ไม่ควรได้พอเจอนี่ แต่นั่นคงไม่ถูกนำมาคิดเป็นแน่เพราะลักษณะแปลกประหลาดที่เพิ่มขึ้นมาทำให้คนมองยืนนิ่งเสียยิ่งกว่า คนๆนั้นมีใบหูอีกสองข้างงอกออกมาจากกลุ่มผมสวย มันเป็นสีน้ำตาลอ่อนคล้ายๆกันกับเส้นผม รวมไปถึงหางยาวนั้นกวัดแกว่งไปมาไม่หยุดจนวินาทีที่เจ้าของมันได้หันมา แล้วเอ่ยปาก .. “.. มนุษย์?” เสียงหวานนั้น .. แปลกประหลาด หวานจับใจอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน . . . "ล้อเล่นน่ะ" กร๊าซซซซซซซ !!~ นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเขียนจริงๆหรอก 55555555555;; แป่ว .. แต่มือและสมอง(อันไม่ค่อยจะหยัก) มันรวมหัวกันไปเองโดดที่อิชั้นยังไม่ได้อนุมัติเลยน๊ะ  เพราะว่าช่วงนี้วุ่นกะเกมส์ Lamento ไปหน่อยน่ะสิ ก๊าก จริงๆก็คิดเลยแหละ คิดว่าจะจับอารมณ์ป่าดงดิบไปใส่ในฟิคซะเลย แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาหูแมวพ่วงไปด้วยหรอก แต่ข้างบนนี่ก็ลองเขียนออกมาดู เขียนทั้งๆที่ไม่ได้วางพล็อตเรื่องอะไรเลยนอกจาก แมว? เหย.. กี้ .. แบบนั้นก็คงน่ารักดีล่ะน๊า~ ไว้วันนี้จะมาอัพอีกรอบสิหน่าSF !! ต้องทำให้ได้(มั้ง?)!!! อยากจะเขียนออกมาสองรูปแบบ แต่ก็คิดว่ามันเอามารวมกันไม่ได้หรอกนะ ให้อารมณ์แบบว่า คิดถึง ... จริงๆเลย แล้วก็แบบที่ตั้งใจและออกมาจากความรู้สึกจริงๆเลยก็คือ เขียนออกมาในลักษณะที่ คีย์คือสีสัน คือแสงสว่าง(จริงๆไม่ถึงขนาดนั้นนะ) ในชีวิตของมินโฮ อารมณ์ประมาณว่า ทั่วๆไปล่ะ ที่อีกคนหนึ่งคือสีสันในีวิตของอีกคน ทำให้โลกสีขาวดำหลายเป็นสีสันอันสวยงามได้ ถึงจะธรรมดาไปหน่อย แต่ความเป็นจริงมันดูจะเป็นแบบนั้นนะ อยากเขียนจัง เดี๋ยววันนี้ในคาบเรียนจะลองๆดู ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก !!!~ ไปล่ะ. ข้างบนนั่น ... จะลองเขียนต่อดู(ม้างงงงงงง ๕๕) จริงๆก็อยากรู้(นิด)เหมือนกันว่ามันจะไงต่อ แต่ก็เป็นคนแต่งเองอ่านะ ก็ไม่อยากซะมากกว่า ฮ่าๆๆ รักเธอน้องพี่ ฉันรักโฮคีย์ และพี่ชายของน้องมินโฮ ......... คิดถึงจัง คิดถึงน่ะมันก็ทรมานจริงๆนั่นล่ะ ทั้งมีความสุขที่ได้คิด แล้วก็ทรมานที่มันไม่ถึงเธอสักที เพราะฉะนั้นกลับมาเถอะนะ ไม่อยากจะคิดถึงกันอีกแล้ว ... อยากเจอ ... |
|
|
โอโห ช่วงนี้วุ่นวายเกี่ยวกับชายนี่น่าดู อืม ก็ทงบังพักงานนิหน่า ๕๕ หลอกน่า เพราะว่าน้องจะมาไทยนั่นแหละ ไปๆมาๆ กลายเป็นสี่วันไปได้? เยอะจัง ขี้เกียจไป...............เหรอ? เดี๋ยวดูก่อน ฮ่าๆ ไม่รู้จะได้มีทติ้งป่าวว~> _< แต่คิดว่าทำดีที่สุดแล้วแหละ ๕๕ ไม่ได้ก็ถือซะว่าไม่ต้องเสียตังค์ค่าซีดีเพิ่ม กร๊าซ เอาเป็นว่ายังไงซะก็จะได้เจอกันสักที่นั่นล่ะน้า แต่ว่านะ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะเก็บหอบรอมริบไว้เพื่อเอาเงินไปตามน้อง สุดท้ายก้ไม่ได้ทำอย่างว่าเลย ก็ยังกินเท่าเดิม ใช้จ่ายเงินหนัก ๕๕๕ ช่างเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เออ เพราะใช้ข้อแก้ตัวแบบนี้กับตัวเองนี่แหละ กลับมาจากงานทีไรได้กินมาม่าทุกที ๕๕๕๕๕๕๕๕ ไม่เอาน่า ตอนนี้เรากำลังทำงานเสริมรายได้อยู่นะ แฮ ยังไงก็เถอะ อยากมีทจังเลยน๊า  เพราะครั้งนี้เป็นงานปิดอีกตะหาก ยังไม่เคยเห็นบรรยากาศมีทติ้งงานปิดเลยอ้ะ(๕๕ แล้วก็อยากจะให้ของน้อง แบนเนอร์โฮคีย์ แล้วก็ของอื่นๆด้วย ว่าไปแล้วก็ให้คิดไปถึงพี่ของน้องมัน ป่านนี้เป็นไงบ้างแล้วล่ะ พอได้สินเสียงอีกครั้ง ถึงได้รู้ตัวว่านั่น มันคือคิดถึงนี่เอง แย่จัง.........................orz |
|
|
อยากแต่งฟิคอีกจังเลยยยยยยย
ไม่ว่าจะเป็นฟิคที่มีใครอ่าน? ปรือไม่ได้อ่านก็ตาม?? ตอนนี้อย่าเรียกว่าทรยศได้มั๊ยล่ะ แต่ว่าใช้เวลาหมกหมุ่นอยู่กับน้องๆ(หัวเราะ) ชายนี่...เด็กดีของพี่  ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้สบายใจได้เสมอจริงๆ วันที่สิบหกน้องจะมาเมืองไทยอีกครั้ง เย้ ไม่ได้เจอกันนานมากเลย คิดถึงทุกคนจริงๆ ไว้เจอกันแน่ๆเลยสิบหกสิบเจ็ด สิบแปด ฮี่ฮี่ฮี่ ส่วนเรื่องฟิคนั้นเพราะว่ากำลังหมกหมุ่นระดมอ่านฟิคมินคีย์(หรือโฮคีย์) อย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่น่ะสิ !!! มีความสุขจังเลยอะ อยากแต่งฟิคบ้างจัง อยากจะแต่งฟิคมินคีย์ดูเหมือนกัน ส่วนทูยูน่ะ ถึงตอนที่อ่านฟิคมินคีย์อยู่ก็รู้สึกว่า เอ อยากแต่งฟิคทูยูบ้างจัง แต่ก็อยากแต่งมินคีย์บ้าง เอาเป็นว่าเฉลี่ยกันไปแล้วกัน ๕๕๕ ถ้ามีโอกาสได้ให้คนอื่นอ่านบ้างก็คงจะดีสิน้า.. จะมีใครสใจมันมั๊ยนะ ? |
|
{ cоυитεя } 카운터
{ ιіиκ } 연결мч ѕітε
{ αяcніvε } 보관소
{ ғяіεиd яεqυεѕт } 요구
Add this person to blog friend